Ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες παιδιά-σκλάβοι,πωλούνται κάθε χρόνο.Τα παιδιά καταλήγουν συνήθως να δουλεύουν ως υπηρέτες σε σπίτια ή ακόμη και να κακοποιούνται σεξουαλικά.Ένα animation της Έφης Παππά,και του Στέλιου Πολυχρονάκη.
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
The Mask and the Mirror
Marrakesh Night Market, Loreena McKennitt
They're gathered in circles
the lamps light their faces
The crescent moon rocks in the sky
The poets of drumming
keep heartbeats suspended
The smoke swirls up and then it dies
(CHORUS)Would you like my mask?
would you like my mirror?
cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
you can look at each other
or you can look at the face of your god
The stories are woven
and fortunes are told
The truth is measured by the weight of your gold
The magic lies scattered
on rugs on the ground
Faith is conjured in the night market's sound
(CHORUS)
The lessons are written
on parchments of paper
They're carried by horse from the river Nile
says the shadowy voice
In the firelight, the cobra
is casting the flame a winsome smile
They're gathered in circles
the lamps light their faces
The crescent moon rocks in the sky
The poets of drumming
keep heartbeats suspended
The smoke swirls up and then it dies
(CHORUS)Would you like my mask?
would you like my mirror?
cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
you can look at each other
or you can look at the face of your god
The stories are woven
and fortunes are told
The truth is measured by the weight of your gold
The magic lies scattered
on rugs on the ground
Faith is conjured in the night market's sound
(CHORUS)
The lessons are written
on parchments of paper
They're carried by horse from the river Nile
says the shadowy voice
In the firelight, the cobra
is casting the flame a winsome smile
Tweet tweet: the language of birds
The “bird language” or “Green language” is an intriguing system of codes, practiced by some traditions. But what lies at its origins – and could its origin actually not be a language, but what many termed the original method of communication?
The “language of birds” has many names; some call it the “Language of the Gods”, others the “Green language”. Michael Sells has referred to this “sacred language” as the “language of unsaying”, whereby the core of what needs to be said, is actually not said, though everyone understands what is being said. The “language of birds” is therefore the mystical language, by default an unpopular subject amongst scholars, specifically because of the apparent lack of “clarity”: a clear and distinct sense. The sense is inferred. And whereas this may be possible to map in extant languages, when it comes to extinct languages, or even extant languages the way they were spoken in the past, grasping this “undefined core sense” is not an easy task. The link with green – as in the Green Language – as the colour of alchemy is never far away, specifically as alchemy is equally “obscure” in its words. Alchemy is not so much obscure in what it tried to do; even when it is clear that the process described is chemical in nature, the substances themselves are difficult if not impossible to identify. Birds are also present in alchemy, specifically the phoenix that rises from its own ashes. But a peacock, the pelican, the white swan and the black crow all feature in alchemy. Birds in general represented the element air, but at the same time, their flight was identical to the ascension to heaven. The phoenix also incorporated the element fire, thus portraying the union of two elements and its transformative – regenerative – outcome.
What is “bird language”? On first inspection, it would be the language that the birds use to communicate amongst themselves. It is a language the birds understand, but we humans do not. Largely, it is a system of human communication, which has been around for a very long time, but which is ill-understood. Then again: the ability not to be understood unless by those who were initiated into the language was actually its purpose. Fulcanelli stated that the alchemists had to resort to this means in order to obscure from one that which was to be disclosed to the other. To many, the language of birds is therefore nothing more or less than a series of secret codes and phrases, which pass by in daily conversation, except for those with ears that “hear”. The most famous example of this today are certain key words, learned amongst Masons. Each group and grade of Masons has their own specific keywords, which are largely unrecognisable when spoken in daily conversation. Some of these expressions have nevertheless become part of normal parlance. One Masonic expression is “to give someone the third degree”, referring to the strenuous initiation a third degree mason had to undergo. This, together with a series of handshakes and other signals, identify a person and his role – whereby a non-Mason sitting in on the conversation may be totally unaware of what is going on. English is largely void of a “green nature”, whereas French seems to be full of it. The words “L’hasard” – coincidence – and “Lazare” – Lazarus – are pronounced identically. But in certain conversations, people will play with these two words, and ask whether it is “L’hasard” or “Lazare”, whereby it is interpreted that “Lazare” is no coincidence at all. Anyone not “in” on the conversation will be completely bewildered and will not understand. In the final outcome, it is nevertheless clear that Masonic and the “green language” as present in French is more a system of codes than a specific “language”. If anything, they seem to be only remains of what was once perhaps a vast system of knowledge.
Some have described the “language of birds” as “the tongue of Secret Wisdom. Its vocabulary is myth. Its grammar is symbolism.” They argue that the development of the written language and the language of birds go hand in hand. According to the Fables of Caius Juliius Hyginus, the god Mercury (the Greek Hermes) invented the alphabet by watching cranes, because "cranes make letters as they fly". The Egyptian god of writing is Thoth, and his animal is actually a bird: the ibis. For the Egyptians, hieroglyphics therefore was the language of birds – and one often recurring hieroglyph is a bird itself. Hieroglyphics is a symbolic system of writing. Some have argued that hieroglyphs were indeed the “sacred – secret – language” of the Gods, specifically because they were symbols – and the Egyptians only used them within a religious setting. Though they were an alphabet, it is felt that at some point, the symbol itself had a meaning, which is now lost. What Champollion was able to decode, was only the basest of its nature – and no-one has since been able to fathom its deepest meaning.
The origin of the “bird language” may go back to primitive societies. When shamans enter a trance, they attempt to speak the language of nature; they are said to speak “the language of birds”. Historians of religion have documented this phenomenon around the entire world and depictions of shamans with wings or as a bird are common. One biblical example is King Solomon. Solomon was told that he would “be able to understand the language of the birds and beasts… Then Solomon woke up from his dream. He wondered if God had really spoken to him or whether it had been a spirit beguiling him in his dreams. Then he heard the birds squawking and twittering to each other in his garden below. He heard one suddenly cry out, ‘Silly birds — stop all this noise! Don't you know that the God has just given Solomon the ability to understand what we say and to make us do as he wishes!’”
In these societies, bird language is usually learnt by eating snake or some other magical animal. These animals can reveal the secrets of the future because they are thought to be receptacles for the souls of the dead or epiphanies of the gods. The birds are psychopomps, as birds were believed to undertake the ecstatic journey to the sky and beyond; they made the voyage to the Otherworld. Equally, serpents were said to be able to understand the language of birds.In Christian tradition, some saints are said to have communicated with the animals, whereas the exploits of St Patrick in Ireland, which involves both flight and snakes, clearly have the saint following in the footstep of the “Celtic shamans”. Still, Robert Temple has argued that this “language of birds” was in essence a large con, practiced by the oracles of the ancient world. He argues that the “language of birds” was in fact a form of communication: birds were used as messenger services, as they would be throughout history, until the advent of modern means of communication. The ancient Greek world would use them to dispatch information across the nation, whereby the oracles were the first to receive this information. Therefore, Temple claims, what they prophesized was not so much “Otherworldly”, but merely information from elsewhere in this world, dispatched by “express pigeon”, to give the oracles the semblance of psychic ability.
The “language of birds” has many names; some call it the “Language of the Gods”, others the “Green language”. Michael Sells has referred to this “sacred language” as the “language of unsaying”, whereby the core of what needs to be said, is actually not said, though everyone understands what is being said. The “language of birds” is therefore the mystical language, by default an unpopular subject amongst scholars, specifically because of the apparent lack of “clarity”: a clear and distinct sense. The sense is inferred. And whereas this may be possible to map in extant languages, when it comes to extinct languages, or even extant languages the way they were spoken in the past, grasping this “undefined core sense” is not an easy task. The link with green – as in the Green Language – as the colour of alchemy is never far away, specifically as alchemy is equally “obscure” in its words. Alchemy is not so much obscure in what it tried to do; even when it is clear that the process described is chemical in nature, the substances themselves are difficult if not impossible to identify. Birds are also present in alchemy, specifically the phoenix that rises from its own ashes. But a peacock, the pelican, the white swan and the black crow all feature in alchemy. Birds in general represented the element air, but at the same time, their flight was identical to the ascension to heaven. The phoenix also incorporated the element fire, thus portraying the union of two elements and its transformative – regenerative – outcome.
What is “bird language”? On first inspection, it would be the language that the birds use to communicate amongst themselves. It is a language the birds understand, but we humans do not. Largely, it is a system of human communication, which has been around for a very long time, but which is ill-understood. Then again: the ability not to be understood unless by those who were initiated into the language was actually its purpose. Fulcanelli stated that the alchemists had to resort to this means in order to obscure from one that which was to be disclosed to the other. To many, the language of birds is therefore nothing more or less than a series of secret codes and phrases, which pass by in daily conversation, except for those with ears that “hear”. The most famous example of this today are certain key words, learned amongst Masons. Each group and grade of Masons has their own specific keywords, which are largely unrecognisable when spoken in daily conversation. Some of these expressions have nevertheless become part of normal parlance. One Masonic expression is “to give someone the third degree”, referring to the strenuous initiation a third degree mason had to undergo. This, together with a series of handshakes and other signals, identify a person and his role – whereby a non-Mason sitting in on the conversation may be totally unaware of what is going on. English is largely void of a “green nature”, whereas French seems to be full of it. The words “L’hasard” – coincidence – and “Lazare” – Lazarus – are pronounced identically. But in certain conversations, people will play with these two words, and ask whether it is “L’hasard” or “Lazare”, whereby it is interpreted that “Lazare” is no coincidence at all. Anyone not “in” on the conversation will be completely bewildered and will not understand. In the final outcome, it is nevertheless clear that Masonic and the “green language” as present in French is more a system of codes than a specific “language”. If anything, they seem to be only remains of what was once perhaps a vast system of knowledge.
Some have described the “language of birds” as “the tongue of Secret Wisdom. Its vocabulary is myth. Its grammar is symbolism.” They argue that the development of the written language and the language of birds go hand in hand. According to the Fables of Caius Juliius Hyginus, the god Mercury (the Greek Hermes) invented the alphabet by watching cranes, because "cranes make letters as they fly". The Egyptian god of writing is Thoth, and his animal is actually a bird: the ibis. For the Egyptians, hieroglyphics therefore was the language of birds – and one often recurring hieroglyph is a bird itself. Hieroglyphics is a symbolic system of writing. Some have argued that hieroglyphs were indeed the “sacred – secret – language” of the Gods, specifically because they were symbols – and the Egyptians only used them within a religious setting. Though they were an alphabet, it is felt that at some point, the symbol itself had a meaning, which is now lost. What Champollion was able to decode, was only the basest of its nature – and no-one has since been able to fathom its deepest meaning.
The origin of the “bird language” may go back to primitive societies. When shamans enter a trance, they attempt to speak the language of nature; they are said to speak “the language of birds”. Historians of religion have documented this phenomenon around the entire world and depictions of shamans with wings or as a bird are common. One biblical example is King Solomon. Solomon was told that he would “be able to understand the language of the birds and beasts… Then Solomon woke up from his dream. He wondered if God had really spoken to him or whether it had been a spirit beguiling him in his dreams. Then he heard the birds squawking and twittering to each other in his garden below. He heard one suddenly cry out, ‘Silly birds — stop all this noise! Don't you know that the God has just given Solomon the ability to understand what we say and to make us do as he wishes!’”
In these societies, bird language is usually learnt by eating snake or some other magical animal. These animals can reveal the secrets of the future because they are thought to be receptacles for the souls of the dead or epiphanies of the gods. The birds are psychopomps, as birds were believed to undertake the ecstatic journey to the sky and beyond; they made the voyage to the Otherworld. Equally, serpents were said to be able to understand the language of birds.In Christian tradition, some saints are said to have communicated with the animals, whereas the exploits of St Patrick in Ireland, which involves both flight and snakes, clearly have the saint following in the footstep of the “Celtic shamans”. Still, Robert Temple has argued that this “language of birds” was in essence a large con, practiced by the oracles of the ancient world. He argues that the “language of birds” was in fact a form of communication: birds were used as messenger services, as they would be throughout history, until the advent of modern means of communication. The ancient Greek world would use them to dispatch information across the nation, whereby the oracles were the first to receive this information. Therefore, Temple claims, what they prophesized was not so much “Otherworldly”, but merely information from elsewhere in this world, dispatched by “express pigeon”, to give the oracles the semblance of psychic ability.
Κυριακή 28 Ιουνίου 2009
Οk. Θα σας γράψω....
Kάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου, ο πικρός καφές και τα τσιγάρα μου είναι η συντροφιά μου για σήμερα, αύριο δεν ξέρω... Ο παππούς μου λείπει για να μου πει μια όμορφη ιστορία στην καλοκαιρινή αυλή μας, με το δροσερό καρπούζι και την όμορφη ατμόσφαιρα του εξοχικού μας. Και μουσική. Μουσική που μπορεί να με ταξιδέψει οικειοθελώς χωρίς να πιέσω τα πράγματα. Και όλα μπαίνουν στη σειρά, μια νοητή σειρά, που μόνη μου μπορώ να την ταυτίσω με το τώρα, να συνδιάσω τα γεγονότα, να ψάξω κάτω από τις έννοιες. Κλείνω τα μάτια και βλέπω τον παππού μου, τα ανοίγω και βλέπω τα μαύρα γράμματα στον υπολογιστή μου. Όσο τον κοιτώ μπορεί να με δει και μετά... τίποτα... Θυμάμαι που έκλεινα τα μάτια μου μπροστά στον παππού μου και νόμιζα ότι γινόμουν αόρατη, νόμιζα ότι εξαφανιζόμουν, ο παππούς το είχε ψυλιαστεί και έπαιζε θέατρο μαζί μου, με έψαχνε μπροστά στα μάτια μου, το έκανε δε να φαίνεται τόσο αληθινό, που στο τέλος το πίστευα κι εγώ!Ακούς τους ανθρώπους όταν μεγαλώνουν να αναρωτιούνται που πήγαν τα όνειρά τους. Ψάχνεις να βρεις τι είναι αλήθεια, τι είναι ψέμα. Προσπαθείς να ισορροπήσεις. Ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον έξω και τον μέσα. Θες να φαίνεσαι καλός και στους δύο και κάπως έτσι αρχίζουν όλα μέχρι να γίνεις τόσο ψεύτικος που να έχουν και οι δύο κόσμοι εξίσου μεγάλο πρόβλημα...Ξαπλώνω πίσω, ισιώνω την πλάτη μου. Τα κουρασμένα μάτια μου ανακαλύπτουν πλάγιες σκιές που περνούν από το πουθενά, ο εγκέφαλος κουράστιηκε από το πολύ διάβασμα, πρέπει να κοιμηθώ αλλά δε θέλω, ένας παράξενος φόβος μου λέει ότι δεν είμαι μόνη μου στο δωμάτιο. Τελικά μήπως κάποιοι που παλαιόθεν (βλ. Γαλλικό ρεύμα λογοτεχνίας τον Μεσαίωνα) διακήρυσσαν πως ο φόβος οφείλει την ύπαρξή του στο άγνωστο; Και η φιλοσοφική θέση του υπαρξισμού, που ισχυρίζεται περίπου ότι μόνο η υποκειμενική συνειδητή εμπειρία υπάρχει;Δεν θέλεις να κάνεις κάτι γιατί φοβάσαι να πάθεις κάτι...Τι είναι αυτό το ''κάτι''; Κι ύστερα, αν δεν το κάνεις, δε θα αναρωτιέσαι, πώς να είναι αυτό το ''κάτι''; Και το άγνωστο έγινε φόβος, ο φόβος έγινε βάπτισμα πυρός και έπειτα κοινωνία. Κοινωνία στο μυστήριο της ανθρώπινης επαφής- ένωσης.Τόσα χρόνια ακούς εντολές, πότε ξέρεις και πότε δεν ξέρεις πως να τις αντιμετωπίσεις. Λαμβάνεις δεδομένα που σου λένε πώς να τα χρησιμοποιήσεις, δεν καταλαβαίνεις γιατί έτσι και όχι αλλιώς και φυσικά, δεδομένα που σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθούν κατ’ ιδίαν χρήση.Διαβάζεις, ακούς, συνομιλείς. Ό,τι και να κάνεις όμως δεν το κάνεις ελεύθερα. Ακούς για θεωρίες περί <<στιγμής>> και απαντάς τελείως ψυχρά και σχεδόν αυτόματα: <<Εγώ αν δεν προετοιμάσω το μετά, δεν μπορώ να ζήσω το τώρα>>. Και δεν ξέρεις πως αν δεν ζήσεις ολοκληρωτικά το τώρα, οποιαδήποτε απόπειρα προετοιμασίας του μέλλοντος, θα ήταν κενή, αποτυχημένη.Κανείς βέβαια δεν κοιμάται ξέγνοιαστα...Λες ψέματα αθώα, λες ψέματα κατά συνθήκη, λες ψέματα-ψέματα, αληθινά ψέματα, ναι υπάρχουν κι αυτά... Νομίζεις ότι απελευθερώνεσαι, ενώ ουσιαστικά στερείς μόνος σου την ελευθερία από τον εαυτό σου... Χρησιμοποιείς τη ματαιότητα και το συναισθηματικό δογματισμό, τίποτα δε σου ανήκει, («είσαι πάντα μόνος»), ενώ μια φωνούλα σου λέει μέσα σου: <<Πρόσεχε τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα>>. Αλήθεια, τι είναι αμαρτία;Έτσι ζούμε, έτσι παύουμε να ονειρευόμαστε, βίαια, από νωρίς, σε τρυφερή παιδική ηλικία. Έτσι δεν ζούμε φυσιολογικά αφού δεν κάνουμε έστω ένα από τα πολλά που θα θέλαμε να κάνουμε. Κάθε στιγμή είναι διαφορετική. Για όσο κρατάει η στιγμή. Για ό,τι πετυχαίνουμε, δεν έχει σημασία, το ταξίδι μετράει.Έχεις παρέα, κουράζεσαι και θέλεις να μείνεις μόνος κι ύστερα ψάχνεις την αγάπη σε λάθος σημείο. Πιστεύεις σε λάθος αξίες. Δίνεις ψεύτικες υποσχέσεις στον εαυτό σου: << Από αύριο θα κάνω αυτό>> και δεν το κάνεις, γιατί φοβάσαι την αλλαγή, σου αρέσει το βόλεμα... Δένεσαι σε ύπουλα δεδομένα, απογοητεύεσαι και επειδή είσαι κατ’ ουσία αρκετά ευαίσθητος για τους έξω, ξαναρχίζεις πάλι από την αρχή για το ίδιο τέλος. Ναι, αλλάζουν τα σκηνικά αλλάζει ο ρόλος, αλλά ο ηθοποιός είναι ο ίδιος, παίζει... Αλλάζει τον εαυτό του ανάλογα με το ρόλο του. Άλλοτε πιο αδύνατος, άλλοτε πιο παχύς, με κατσαρά μαλλιά, με ίσια μαλλιά, ευδιάθετος, άλλοτε απελπιστικά μελαγχολικός και μοναχικός άλλοτε κενός, άλλοτε γεμάτος, ζωντανός, νεκρός. Αλλάζεις το σενάριο, αλλάζεις σκηνοθεσία, αλλάζεις ηθοποιία σε ένα έργο του οποίου ο παραγωγός είναι ο ίδιος, εσύ... Σε ένα θέαμα με φανατικό θεατή, φίλο και εχθρό τον ίδιο σου τον εαυτό. Χρειάζεσαι πάντα από κάπου να πιαστείς, όμως δεν ξέρεις ότι ζεις μόνος σου τη ζωή σου. Αν πεθάνεις, θα πεθάνεις μόνος σου, δεν θα έρθει και κάποιος άλλος για παρέα.
Χρειάζεσαι ένα σοκ; Ένα θαύμα; Ένα νεύμα; Μια αφορμή; Χρειάζεσαι κάτι; Κάτι που περιμένεις να έρθει από το άγνωστο; Χρειάζεσαι κάποιον που θα τον χρειάζεσαι συνέχεια; Ποιόν; Τη μαμά σου; Το δάσκαλό σου; Τον παππού σου; Τη γιαγιά σου; Το μπακάλη σου; Τη γυναίκα σου; Τον άντρα σου; Τα όνειρα που βλέπεις στο κρεβάτι σου; Τα παιδιά σου; Την ιδεολογία σου; Την πίστη σου; Το Θεό σου; Το Διάβολό σου;Αργότερα θα μάθεις ότι, ό,τι κι αν ζητάς βρίσκεται μέσα σου, αρκεί να είναι αληθινό. Και θα το επιστρέψεις με αγάπη, όταν έρθει η ώρα της <<επιστροφής>>. Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση και απάτη σ' αυτόν τον κόσμο είναι ο έρωτας, το ευχάριστο μαγικό κλειδί της μεγάλης διασκέδασης, είναι ότι ξέρει και πως να τον ευγνωμονεί. Σε κάνει να δεις δήθεν πώς μπορεί να απελευθερωθείς από όλα και θέλει πρώτα ο ίδιος να απελευθερωθεί από τον κόσμο κι εσένα να σε αφήσει πίσω, γιατί έτσι μόνο θα ήταν το σωστό, για τον έρωτα...
Εξακολουθώ να παλεύω με τις έννοιες και δεν θέλω να διαβάζει κανείς τις σκέψεις μου, (γι' αυτό γράφω ελάχιστα δημοσίως) που περνούν, άλλοτε εύκολα και άλλοτε δύσκολα από το ένα άκρο στο άλλο. Αλλά θα μου πείτε ποιός να διατηρήσει τα όνειρά του ζωντανά. Κανείς δε θέλει να χάσει τίποτα, αλλά να κερδίσει και άλλα τόσα.Πολλοί από σας μου ζητήσατε να γράψω κάποια κείμενα για να μάθετε περισσότερα για εμένα, ωραία λοιπόν, έγραψα.Tι παραπάνω να μάθετε από έναν άνθρωπο που παίζει ρόλους, τι παραπάνω να μάθετε για έναν άνθρωπο που δεν έχει μόνο μια αλλά πολλές ταυτότητες, στο τέλος θα χάσουμε τη μπάλα...
Ζω τη ζωή μου όπως μου αρέσει και δεν ασχολούμαι με αποφόρια που δεν μου ανήκουν...
Αυτά είχα να πω για σήμερα, αύριο δεν ξέρω...
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009
ΤΩΡΑ
O άνθρωπος πρέπει να είναι εκλεκτικός σε όσα ζει. Μια εμπειρία μπορεί να είναι σπουδαία, ακόμη κι όταν δεν έχει << καλό τέλος >>, έτσι όπως εννοούν τις εξελίξεις τα κλισέ της γενικής αμπελοφιλοσοφίας. Στις φλέβες μας ρέει αίμα αλλά ρέουν και μνήμες. Είμαστε οι μνήμες μας. Ακόμη κι αν χάσουμε μια σχέση από την καθημερινότητά μας, η σημαντική σχέση θα ζει μέσα μας, θα επαναλαμβάνεται, ίσως και να εξελίσσεται, όπως ωριμάζουμε μέσα στην ψυχή μας. Νομίζω μάλιστα ότι κι από μακριά, χωρίς αντικειμενική επαφή, εκείνοι που κάποτε συναντήθηκαν σε αληθινή συνάντηση συνεχίζουν με άλλο τρόπο τη συνάντησή τους... μια σιωπηλή και αφανή αμοιβαιότητα κατά κάποιο μυστήριο τρόπο. Μπορεί και πέρα απ' το θάνατο...σαν ένα παράξενο ντε ζα βου στις αισθήσεις... Με τις σημαντικές μνήμες δεν τελειώνεις ποτέ. Είναι επιπόλαιο εκείνο το το τετριμμένο << περασμένα ξεχασμένα >>, << κοιτώ μόνο μπροστά >>. Και να τα λες δε συμβαίνουν έτσι. Ούτε ξεχνάς όσα νομίζεις πως κατάφερες να ξεχάσεις, ούτε μόνο μπροστά κοιτάς. Η μνήμη νικά τον συμβατικό χρόνο, βιώνουμε αναβιώνοντας, έστω υποσυνείδητα, όσα αγαπήσαμε, όσα μας πόνεσαν κι όσα μας κέρδισαν κάποια φορά. Τα μετράμε και μας μετράνε. Ο αβυσσαλέος και αναπόφευκτα δραστικός χώρος του υποσυνειδήτου είναι πλημμυρισμένος από << ξεχασμένες >> αναμνήσεις, που σαν τα κύματα από ένα νυχτερινό μελτεμάκι χύνονται μέσα από τις άκρες των ματιών μας...
Ιδέα...
Κατά κάποιο τρόπο, κάθε καινή ιδέα είναι ένα απρόβλεπτο γεγονός, τουλάχιστον, με την έννοια ότι βγαίνει μέσα από ατραπούς προκαθορισμένες από τη συμβατή σκέψη. Κι όπως συμβαίνει σε κάθε είδους απρόβλεπτο γεγονός, η τύχη παίζει κι εδώ σπουδαίο ρόλο στη γέννησή της. Ίσως κάθε καινή ιδέα μπορεί να παρομοιαστεί με μια μετάλλαξη. Κάτά τον ίδιο τρόπο που η τύχη, ανακατεύοντας και σημαδεύοντας ακούραστα τα τα γενετικά τραπουλόχαρα, κάλυψε με θαύματα και φρικωδίες την επιφάνεια της Γης, δεν αποκλείεται και η ιλιγγιώδης ηλεκτρική καταιγίδα του εγκεφάλου να γεννά αδιαλείπτως νέα εννοιολογικά είδη. Κάποιες απ' αυτές τις τυχαίες μεταλλάξεις προσαρμόζονται στο νου, επιβάλλονται και αναπαράγονται. Συν τοις άλλοις, μπορούν να μεταπηδούν από τον ατομικό νου στον συλλογικό και να τον μεταβάλλουν σημαντικά όπως ένα ευτυχές είδος καταλαμβάνει έναν τόπο και τον αναπλάθει κατ' εικόνα του. Κάθε καινή ιδέα είναι, κατά κάποιο τρόπο, ανατρεπτική, αφού με την ίδια της την καινότητα, αμφισβητεί κάποια προϋπάρχουσα ιδέα. Κι αν είναι σωστό ότι σε κάθε νου υπάρχει ένας λογοκριτής που διώχνει ανηλεώς όσες έννοιες είναι ικανές να αλλοιώσουν την καθεστηκυία τάξη, οι καινοτόμες ιδέες μπορεί να απειλούνται από μηχανισμούς λήθης τόσο αποτελεσματικούς όσο αυτοί που διαγράφουν απ' τη μνήμη τα όνειρα ή τα ανέκδοτα. Ίσως να μην υπάρχει νους στον οποίο να μην έχει αναδυθεί έστω μια μεγάλη ιδέα, αν και οι περισσότερες θερίζονται απ' το δρεπάνι της αυτολογοκρισίας ή προσπερνούν χωρίς να αφήσουν ίχνος σε μια συνείδηση ανίκανη να τις υιοθετήσει. Ίσως οι θεωρούμενοι μεγαλοφυείς να μην είναι παρά πρόσωπα τα οποία έχοντας πάψει να διακρίνουν τις φωνές από τους απόηχους, αφουγκράζονται με προσοχή μια εσωτερική βουή που είναι εν πολλοίς κοινή σε όλους τους ανθρώπους...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
